Ik heb de beste replica Omega-horloges in de tijd dat ik ze bezit niet laten onderhouden

Helaas, aangezien dit een nogal spontane middagexcursie was in het weekend, zo'n 80 kilometer van de perfecte replica Omega Speedmaster replica horloges, kon ik ons ​​droomteam van fotografen, Justin en Liz, niet meenemen, en kon onze videograaf, Chris, me ook niet vergezellen de berg op. In plaats daarvan had ik alleen mijn hond, een waterfles en mijn telefoon bij me, dus de foto's zijn misschien niet van de kwaliteit die jullie hier normaal gesproken gewend zijn – mijn excuses daarvoor. Ik ben me er terdege van bewust dat er mensen zijn die hun Speedmaster nooit afdoen. Er zijn talloze mensen die ze overal mee naartoe nemen – zelfs tijdens het zwemmen en tijdens uitzendingen in de strijdkrachten. Bovendien waren de tests die NASA destijds uitvoerde behoorlijk streng, en hoewel hedendaagse modellen iets verschillen van de modellen die NASA destijds testte, heb ik nooit getwijfeld aan het vermogen van mijn Omega om de ontberingen van dagelijks gebruik te doorstaan.

In de praktijk vond ik de Speedmaster opmerkelijk functioneel, wat gezien zijn indrukwekkende achtergrond helemaal niet verwonderlijk is. De Speedmaster wordt vaak beschouwd als een van de best leesbare chronografen die er zijn, en ik heb gemerkt dat dit volledig klopt, zelfs onder alle wisselende lichtomstandigheden die ik die dag heb meegemaakt. Het Hesalite-glas draagt ​​daadwerkelijk bij aan de leesbaarheid, omdat er geen scherpe reflecties of blauwe tint zijn zoals bij saffierglas; je ziet alleen heldere witte cijfers tegen een zwarte achtergrond.

Ondanks de relatief geringe waterdichtheid lekte of besloeg mijn Speedmaster niet toen hij nat werd terwijl ik mijn hond water gaf op de top. Ik heb de beste replica Omega-horloges in de tijd dat ik ze bezit niet laten onderhouden, en hoewel ik hem tweedehands heb gekocht, is het zeker tijd voor een controle van de pakkingen (op zijn minst). Ondanks het gebrek aan onderhoud loopt het horloge replica patek phillppe nauwkeurig en heeft het duidelijk nog steeds een zekere mate van waterdichtheid behouden – in ieder geval genoeg voor een middagje wandelen.

Omdat ik een chronograaf droeg, voelde ik me bijna verplicht om tijdens het wandelen iets te timen, al was het maar om te kunnen zeggen dat ik het gedaan had – wat uiteindelijk ook echt het geval bleek te zijn. Langs een deel van het pad stonden bordjes met kilometermarkeringen, en door die in combinatie met de chronograaf te gebruiken, kon ik een ruwe schatting maken van de gemiddelde tijd per kilometer voor de klim en de afdaling. Mijn Garmin doet dit automatisch, en hoewel dit soort gegevens volkomen irrelevant zijn tijdens een ontspannen middagwandeling met mijn hond, kan ik toch zeggen dat ik de chronograaf die dag in ieder geval ergens voor gebruikt heb – en hij deed precies wat hij moest doen. Hoewel ik er langzaam aan moet wennen dat ik nooit een 'one-horloge'-man zal worden, spreekt het idee me nog steeds erg aan. Er is iets prachtig eenvoudigs, bijna romantisch, aan het bezitten van één horloge, het een deel van jezelf maken en het bij alles dragen.